امروزه پژوهش های ارتباطی تجربی ، کمي و متمرکز بر تعيين تاثيرهاي ارتباطي است. آن مفهومي که امروزه به عنوان مطالعات ارتباطي در ذهن مي پرورانيم، هم ازديدگاه و نظريات ويلبرشرام در چند دهه گذشته ريشه مي گيرد و هم از تحقيقات ارتباطي اخير در حوزه هايي چون جامعه شناسي، روان شناسي و علوم سياسي. اين حوزه هاي علمي و نيز حوزه مطالعات ارتباطي با الگوبرداري از روش هاي کمي سازانه علوم اجتماعي و علوم طبيعي شکل گرفته است. پيشرفت هاي فنون ارزيابي و اندازه گيري به ويژه استفاده از روش هاي تحليل داده هاي رايانه اي در علوم اجتماعي موجب مي شود که يک روش تحقيق کمي موجوديت يابد. پارادايم تحقيقات مسلط در علوم اجتماعي دربرگيرنده کاربردهاي تحليل آماري براي مطالعه موضوعات انساني و جامعه است. چنين پارادايمي در علوم اجتماعي شامل جمع آوري داده هاي کمي و کاربرد آزمون هاي آماري براي نتيجه گيري مطلوب است.